Κύριοι χαρακτήρες


ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ

Μια νέα, δυναμική γυναίκα, με πάθος για ζωή και μια ανήσυχη φύση, σε μια ηλικία που η αναζήτηση της προσωπικής της αλήθειας καθορίζει τις πράξεις και την ύπαρξή της. Μια πανέμορφη νέα, δύσκολο να την αγνοήσει κανείς. Οι ζωές των ανθρώπων γύρω της και ειδικά των αντρών επηρεάζονται έντονα από την ύπαρξή της. Μια νεαρή femme fatale, αθώα και ανυποψίαστη για τον ερωτικό μαγνητισμό που εκπέμπει. Η σχέση της με τα δυο αδέλφια, τον ήσυχο, προβλέψιμο Ορέστη και τον μυστηριώδη, εκρηκτικό Στέφανο, θα την αναγκάσουν να ψάξει βαθύτερα για να ανακαλύψει τον εαυτό της. Ο Στέφανος θα φέρει στην επιφάνεια τη σκοτεινή της πλευρά και θα την οδηγήσει στην ανακάλυψη της σεξουαλικής της δύναμης. Ο αρραβωνιαστικός της Ορέστης, με την απάθειά του όσον αφορά τις πολιτικές εξελίξεις του καλοκαιριού του 1974, αντικατοπτρίζει και την ατμόσφαιρα που επικρατεί σε όλη τη χώρα. Έτσι για την Αλεξάνδρα, η έξοδος από την αθωότητα και η είσοδος στην ενηλικίωση συμβαίνουν τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο.

ΦΑΙΔΡΑ

Άλλη μια δυναμική γυναίκα, καταλύτης για τους ανθρώπους γύρω της, ειδικά τους άντρες. Στην ουσία η Φαίδρα κι η Αλεξάνδρα είναι φτιαγμένες από το ίδιο υλικό, με μόνη διαφορά την ηλικία. Η Φαίδρα αναγκάστηκε να επιλέξει μια πιο συμβιβασμένη ζωή, εγκαταλείποντας τα όνειρα της νιότης της και μαζί τον έρωτά της το Μανώλη. Η Φαίδρα είναι τώρα παντρεμένη με τον Γιάννη, έναν καλόκαρδο άνθρωπο που την αγαπά άνευ όρων. Αν και η ιστορία της με το Μανώλη ανήκει στο παρελθόν, εντούτοις συναισθηματικά εξακολουθεί να στοιχειώνει εκείνη αλλά και τους δυο άντρες. Το τρίγωνο αυτό συνδέεται ταυτόχρονα και με τις πολιτικές εξελίξεις στο νησί, με τον Μανώλη να αγωνίζεται ακόμη για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Η πιο ώριμη πολιτικά Φαίδρα νιώθει ότι οι κινήσεις του Μανώλη θα συνδεθούν αναπόφευκτα με προδοσία και προσπαθεί να τον προειδοποιήσει. Η επιμονή της να ανεβάσει μια παράσταση των «Τρωάδων» φέρνει στο φως τη δική της ανάγκη για καλλιτεχνική έκφραση και το δικό της πάθος για τη ζωή. Η παράσταση αυτή θα ενώσει ολόκληρη την κοινότητα, λίγο πριν το χείλος της καταστροφής. Καταλαβαίνει την Αλεξάνδρα, αφού νιώθει πως στο πρόσωπό της βρήκε μια αδελφή ψυχή. Η σχέση της με τον άντρα της τον Γιάννη είναι καθαρά σχέση συμβιβασμού, δεν διστάζει όμως να κινδυνεύσει να την τινάξει στον αέρα, όταν την ώρα του κινδύνου στρέφεται εναντίον του με λόγια προσβλητικά και γεμάτα μίσος που αποκαλύπτουν την απελπισία μιας ολόκληρης ζωής.

ΟΡΕΣΤΗΣ

Ο νεότερος από τους γιους της Φαίδρας και του Γιάννη, εκείνος που φέρνει στο νησί την Αλεξάνδρα, ως αρραβωνιαστικιά του. Της είναι ένας πιστός, ειλικρινής και γεμάτος πάθος εραστής, ένας άντρας προσγειωμένος, στον οποίο μια γυναίκα μπορεί άφοβα να βασιστεί. Από την άλλη είναι πολύ αφελής, τόσο σε προσωπικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Δεν καταλαβαίνει τη ανήσυχη, ριψοκίνδυνη φύση της Αλεξάνδρας, γιατί ο ίδιος δεν έχει τέτοιες εξάρσεις συναισθημάτων, είναι ένας λιγότερο περίπλοκος άνθρωπος. Είναι από τους άνδρες που οι γυναίκες τους θεωρούν δεδομένους στη ζωή τους κι αυτό θα του στοιχίσει και τη σχέση τους. Η στάση του απέναντι στην πολιτική είναι απλοϊκή, αφού δεν αντιλαμβάνεται το έτοιμο να εκραγεί ηφαίστειο που κρύβει η πολιτική κατάσταση στον τόπο. Οι παιδικές του διαφορές με τον αδερφό του, θα εξελιχθούν σε αντιζηλία για την καρδιά της ωραίας Αλεξάνδρας. Ο Ορέστης δεν καταλαβαίνει τον ασυμβίβαστο αδερφό του, αντιλαμβάνεται όμως τη γοητεία που ασκεί στην Αλεξάνδρα. Όταν η Αλεξάνδρα αποφασίζει να χωρίσουν εκείνος αντιδρά απρόβλεπτα βιάζοντάς την, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να της επιβληθεί. Είναι όμως πολύ αργά. Το καλοκαίρι εκείνο θα σηματοδοτήσει και τη δική του ενηλικίωση.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Ένας γεμάτος πάθος, έξυπνος νέος άντρας που ψάχνει να βρει τον εαυτό του μέσω της αγάπης του για την πολιτική, σε μια εποχή που επικρατεί χάος. Απρόβλεπτος και πολυεπίπεδος, είναι το αντίθετο του αδελφού του Ορέστη που δέχεται τα πάντα απροβλημάτιστα. Ο Στέφανος συνεχώς αμφισβητεί και αναζητεί σκοπό στη ζωή, είναι ένας άντρας ανήσυχος και ριψοκίνδυνος. Σε επίπεδο προσωπικό αλλά και κοινωνικοπολιτικό είναι έτοιμος να βιώσει την αλλαγή, τον κίνδυνο και το πάθος. Η σκοτεινή, σκληρή του πλευρά είναι το κοινό του στοιχείο με την Αλεξάνδρα και ταυτόχρονα ο μαγνήτης που θα τους φέρει κοντά. Ο Ορέστης τον περιγράφει στην Αλεξάνδρα ως κάποιον που βαριέται εύκολα αν δεν έχει προκλήσεις, αν δεν υπηρετεί κάποιο ανώτερο σκοπό. Η περιγραφή του Ορέστη έχει βέβαια μια δόση αλήθειας, απ’την άλλη όμως ο Στέφανος είναι ένα ανήσυχο πνεύμα, ένας άνθρωπος που θέλει να ζήσει τη ζωή του στο έπακρο. Κατά κάποιο τρόπο ο Στέφανος θυμίζει τον Μανώλη, ενώ ο Ορέστης τον Γιάννη. Τα δυο ερωτικά αυτά τρίγωνα συνυπάρχουν στην ιστορία και διέπονται από μια παράλληλη δυναμική.

ΓΙΑΝΝΗΣ

Ο σύζυγος της Φαίδρας και πατέρας των παιδιών της, είναι ένας ήσυχος, χαμηλών τόνων άντρας, βαθιά αφοσιωμένος στην οικογένειά του. Τα πράγματα είναι απλά για κείνον, χωρίς ιδιαίτερες φιλοσοφικές ή υπαρξιακές αναζητήσεις. Θαυμάζει τη Φαίδρα αλλά αδυνατεί να καταλάβει τις βαθύτερές της ανάγκες. Γνωρίζει το παρελθόν της Φαίδρας με τον Μανώλη, επιλέγει όμως να παρακολουθεί διακριτικά, χωρίς εντάσεις. Είναι μάλιστα παρών στο πένθος της για το θάνατο του Μανώλη, προσφέροντάς της συμπαράσταση. Ο Γιάννης προσφέρει αγάπη άνευ όρων. Πιθανώς να είναι ο πιο ευαίσθητος και βασανισμένος χαρακτήρας της ιστορίας, κάτι που όμως φροντίζει να το κρύβει καλά.

ΜΑΝΟΛΗΣ

Ένας άντρας που εμπλέκεται στο πολιτικό χάος της Κύπρου του 1974, με σημαία το όνειρο της Ένωσης με την Μητέρα Πατρίδα, όπως περήφανα αποκαλεί την Ελλάδα. Ανήκει στη γενιά του ’55, που αγωνίστηκε για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και ενάντια στην βρετανική αποικιοκρατία. Κάποιοι από τη γενιά αυτή σχημάτισαν την ΕΟΚΑ Β’, μια αντάρτικη οργάνωση η οποία έλαβε μέρος στο πραξικόπημα ενάντια στον Μακάριο. Το πραξικόπημα έφερε στην Κύπρο την καταστροφή, αφού υπήρξε αφορμή για την τουρκική εισβολή. Ο Μανόλης είναι το ίδιο παθιασμένος και αυτοκαταστροφικός όσο και τα ιδεώδη του. Ποτέ δεν ξεπέρασε τον έρωτά του για τη Φαίδρα, έναν μεγάλο, ανεκπλήρωτο έρωτα, που ξέφευγε από τα όρια της καθημερινότητας. Στο τέλος προσπαθεί να επανορθώσει βοηθώντας τον Στέφανο να αποδράσει από τους Ελλαδίτες στρατιωτικούς. Ανήκει σε εκείνους τους Ελληνοκύπριους που πίστευαν ότι η Χούντα της Ελλάδας θα έλυνε τα πολύπλοκα πολιτικά προβλήματα της Κύπρου. Έζησε όλη του τη ζωή με άπιαστα όνειρα, τόσο σε πολιτικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Ένας τραγικός χαρακτήρας-κλειδί για τον επίλογο της ιστορίας.

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ

Ο πάτερ φαμίλιας της ιστορίας, ένας γοητευτικός εβδομηνταπεντάχρονος, που αρνείται πεισματικά να νιώσει ηλικιωμένος. Αδιόρθωτος γυναικάς και bon vivant χαρίζει μια εύθυμη νότα στην ιστορία. Ο Αριστείδης δίνει ζωή και χρώμα στην ταβέρνα. Οι συνεχείς καβγάδες με την πιστή μαγείρισσά του τη Μερόπη, η οποία είναι ερωτευμένη μαζί του, αποτελούν το αλάτι στη ζωή της οικογένειας. Ταυτόχρονα, το φλερτάρισμά του με τη χήρα Μαρία, είναι συνεχής πηγή έντασης και ζήλιας ανάμεσα τους, το πιπέρι δηλαδή στη σχέση του με τη Μερόπη.

ΜΕΡΟΠΗ

Η ευτραφής, πιστή μαγείρισσα, δεξί χέρι του Αριστείδη στην ταβέρνα, θεωρεί τον εαυτό της μέλος της οικογένειας. Τον Αριστείδη τον κόβει για γαμπρό, παρόλη την αδυναμία του στις κοπελίτσες. Του συμπεριφέρεται μάλιστα σαν απαιτητική σύζυγος, επιπλήττοντάς τον όταν μπαίνει απρόσκλητος στα χωράφια της, δηλαδή στην κουζίνα, δημιουργώντας χάος και πανικό. Ο Αριστείδης πάλι, δεν πτοείται. Εξάλλου οι καβγάδες τους είναι καθημερινό φαινόμενο, που το παρακολουθούν ανενόχλητοι η οικογένεια και οι θαμώνες της ταβέρνας.

ΝΕΛΛΙΝ

Η κωφή Τουρκοκύπρια γειτόνισσα, κόρη του κηπουρού Αζίζ και οικογενειακή φίλη. Οι αναμνήσεις των παιδικών της χρόνων είναι γεμάτες από την παρουσία του Ορέστη και του Στέφανου, με τα ανέμελα καλοκαίρια, όταν παιχνίδι και θάλασσα ήταν όλος ο αθώος κόσμος τους. Κρυφά ερωτευμένη με τον Ορέστη, δεν αφήνει καθόλου να φανεί αυτή της η αδυναμία. Το νεραϊδένιο και λεπτεπίλεπτο αυτό πλάσμα -η φωνή που ακούμε στην αρχή και στο τέλος της ταινίας- παρατηρεί σιωπηλά τις βαθύτερες σκέψεις των χαρακτήρων της ταινίας. Είναι ταυτόχρονα ο βουβός παρατηρητής ενός κόσμου που δεν υπάρχει πια, ενός κόσμου στον οποίο μόνο η κάμερα των 8mm εισέρχεται για να προσφέρει στον θεατή αυτό που τώρα αποτελεί ανάμνηση. Η Νελλίν αντιπροσωπεύει την αθωότητα εκείνου του κόσμου, μια αθωότητα που εξακολουθεί να υπάρχει για να προσφέρει ελπίδα για το μέλλον. Ο επίλογος της ιστορίας γράφεται στον παρόντα χρόνο, όταν η επικοινωνία Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων ήταν πολύ δύσκολη. Συγκεκριμένα, λίγο πριν το άνοιγμα των οδοφραγμάτων στα «σύνορα» των δυο κοινοτήτων το 2003.